“Gewoon ‘mensen’, wij allemaal, Samen.”

Door Robin Brink

Een blog. Ik heb er nog nooit een geschreven, maar sinds er nu meerdere Zwollenaren speciaal voor de TheLoveBoat een blog gaan schrijven moet ik er ook maar aan geloven. Met lood in mijn schoenen, doch met een bevoorrecht gevoel dat ik de eerste mag zijn, probeer ik met enige humor en creativiteit een verhaaltje op te zetten. Laat ik maar beginnen met me voor te stellen.

Hoi, ik ben Robin Brink (29), thuiszorgverpleegkundige en al mijn hele leven wonend in Zwolle. Sinds het begin van The Love Boat mag ik al een rol vervullen in de evenementen Stichting die zich door middel van feesten inzet voor de emancipatie van leden van de LHBT-community. In eerste instantie als matroos, met verfrissende drankjes in een te koude outfit, nu als onderdeel van het bestuur (een Kap’tein zo te zeggen). Door het organiseren van evenementen, dit jaar voor het 3e jaar op rij de CanalParade te Amsterdam en als aanvulling Lentekriebels, hopen wij een sfeer te creëren waar ‘de LHBT’er’ zich gewenst voelt maar ook de ‘hetero’ met liefde wil participeren.

Zoals de oplettende lezer heeft gemerkt staan hierboven de woorden ‘hetero’ en ‘LHBT’er’ tussen aanhalingstekens. Grotendeels komt dit omdat ik het zogenoemde piepwoorden vind. Voor mij, als iets anders dan de ‘normale-standaard-geaarde’ jongeman (na m’n 30e ben ik pas oud toch?) voel ik mij boven alles mens. En zo kijk ik ook naar anderen. Dat zijn mensen. Geen hokjesplaatsing. Ik heb 19 jaar van mijn leven in een kast gezeten en ik ben er echt niet uitgekomen om in een hokje te gaan zitten. Voor mij is iedere lesbische vrouw, heteroseksuele man, transseksueel, Christelijk meisje, Islamitisch jongetje, negatieve-vroeger-was-alles-beter-oudere, asociale jongere en/of vooruitstrevende wereldleider, boven alles nog altijd mens!

Zo ben ik mooi aangekomen bij de reden waarom ik mij graag hard maak voor de Stichting. Natuurlijk zijn wij een Stichting die zich inzet voor de emancipatie, acceptatie en tolerantie van leden van de LHBT-community. Echter zijn er de laatste jaren, maanden, weken en misschien zelfs dagen zoveel ontwikkelingen dat ik mijn lat met en voor de Stichting hoger heb gelegd. Naast de homo-concentratie kampen in Tsjetsjenië (afgelopen week), het betonschaargeweld in Arnhem (deze maand) en de schietpartijen in Orlando (vorig jaar), zijn er veel andere zorgwekkende ontwikkelingen waarvan ik vind dat wij als mensen samen moeten proberen een statement te creëren voor het ‘mens’ mogen zijn. Geen gezeik, gezeur en geleuter over door welke vingerverf je bent heen gehaald als kind door God, Allah, Buddha of Brahma en dus geel, rood, bruin, wit of zwart bent geboren: IDGAF!

Nooit meer een GayPride omdat het simpelweg niet meer nodig is. Daar wil ik heen… mensen die elkaar respecteren, accepteren en waarderen als mensen. Gewoon ‘mensen’, wij allemaal, Samen.

X Robin